Oyun oynamak zekayi gelistiriyor

Tüm cocuklar oyun oynamak ister ve bu onlarin yararinadir. Kücük cocuklar nedenleri ve onlarin dogurdugu sonuclari anlamalari taktirde cevrelerinde de nelerin olup bittigini algilar ve kisa süre sonra ebeveynlerinin davranis ve hareketlerini taklit ederler. (Belki de bu yüzden ebeveynlerinin cep telefonunu karistirmayi severler?) Cocuklarin kayif almis oldugu sey ise, normal gidisati olan biseye yeni bir takim seylerin eklenmesi ve cocuklarin da bu yeniliklere ayak uydurmasi. Bu nedenle cocuklara dikkat cekici ve tesvik edici uyaricilar sunmak gerekli. Ancak cok fazla uyarici zararli olabilir. Burda önemli olan tekrar yapip cocuklara gereken ilgi ve alakayi sunmak.

Ebeveynler cocuklariyla oynadiklari oyunlarda veya onlarla iletisime gectikleri durumlarda da onlarin duygularini harekete gecirir ve böylece cocuklarin duygusal dayanikliligini güclendirmis olurlar.

Aslinda aileler bebek ve cocuklarla dogru oynayabilmek icin sadece hislerine güvenmeli. Yaklasik iki yasinda bir cocugun hayal dünyasi gelismis oluyor ve bundan sonra diger oyunlar onlarin ilgisini cekmeye basliyor. Cocuklar, biz ebeveynlerin „öyleymis“ gibi davranmamizi istiyor. Eger bizler biraz „abarti yaparsak“, cocuklar oyunu gercek hayattan ayirt edebilmeyi ögrenir. „Oyun oynamak“ cocuklar icin sevinc, konsantrasyon, yaraticilik, ve kendiligindenlik demektir.. Eger bir cocuk oyun oynayamiyorsa, profesyonel yardim almaniz gerekiyordur. Bunun icin Aile Danisma bürolarimiza basvurabilirsiniz.